Aanbesteden? Dat kan beter

Aanbesteden? Dat kan beter


25 augustus 2015

Een tijdje geleden las ik in de krant een interview met een architect. Geen ICT-architect maar een gewone, die huizen en kantoren bouwt. Zijn verhaal was me uit het hart gegrepen. Aanbestedingsprocedures maken het werk van hem en zijn vakgenoten bijna onmogelijk, vertelde hij. Opdrachtgevers eisen steeds verder uitgewerkte plannen, vertelde hij, complete ontwerpen zelfs, waar de bureaus weken werk in stoppen zonder ervoor betaald te krijgen.

Stel dat vijf bureaus meedingen naar een opdracht, dan staan er na afloop vier met lege handen. Letterlijk.
In onze wereld gaat het dikwijls net zo, helaas. Onlangs nog konden we meedingen naar een overheidsopdracht waarvoor maar liefst tien partijen waren uitgenodigd. Allemaal werden we gevraagd naar een gedetailleerde offerte, die niet alleen een visie en een prijsopgave omvatte, maar als je goed las ook een gedetailleerd plan van aanpak. Voor een bureau als het onze een klus van vijftien à twintig dagen, dus reken maar uit. Met een uiterst kleine kans dat het iets zou opleveren.

Niet met de opdrachtgever

Daar besloten we dus van af te zien. We hebben er de tijd en het geld niet voor, maar er is nog een belangrijker bezwaar: je praat niet met de opdrachtgever maar met tussenpersonen. Tussenpersonen die zich niet zozeer druk maken over de kwaliteit van het geleverde, maar over de prijs. En over een geolied verloop van het proces.

Dat laatste is niet onbelangrijk, want eigenlijk zit daar de kern van het probleem. Europese aanbestedingen zijn namelijk veel te sterk gericht op procedures en veel te weinig op de inhoud. Want hoe gaat dat als een potentiële leverancier wordt afgewezen en zich onheus behandeld voelt? Dan spant hij een proces aan. En als de procedures niet heel strikt zijn nageleefd, dan kan die leverancier nog wel eens gelijk krijgen ook.

Geen zin in

Daar heeft geen enkele opdrachtgever zin in, dat begrijp ik goed. Maar dat betekent wel dat de Europese aanbesteding, die was bedoeld om eerlijke concurrentie te bevorderen, een farce is geworden. Een ingewikkelde, bureaucratische en daarom dure operatie, die ook nog eens leidt tot middelmatige keuzes, gemaakt door mensen zonder werkelijk verstand van zaken.

Als het aan mij ligt, en volgens mij zijn niet alleen mijn concullega's maar ook onze opdrachtgevers het daarmee eens, dan komt hier een einde aan. Dan keert het gesprek weer terug tussen opdrachtgever en leverancier, waarbij de ene partij zegt wat hij wil en de andere partij vertelt wat hij kan. Eerlijk, transparant en duidelijk. Zonder verspilling van dure werkkracht, en met de grootste kans op een goed resultaat.

Paul de Kort




M&I/Partners gebruikt cookies en verzamelt daarmee informatie over het gebruik van de website onder andere om deze te analyseren en te verbeteren. Door gebruik te maken van deze website, geeft u akkoord te zijn met het gebruik van cookies.
Sluit deze melding